Տնտեսական համագործակցություն Ղազախստանի հետ
01.04.2008. Չի բացառվում, որ Հայաստանը ճանաչի ԼՂՀ անկախությունը
10 Սեպ 2011  
10.09.2011  |  15:43   |   Հարցազրույցները

ՀՀ Նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի հարցազրույցը գերմանական "DIE WELT" պարբերականին

- Նախօրեին լրատվամիջոցները հաղորդեցին, որ թուրքական կառավարությունը դադարեցրել իր ռազմական հարաբերությունները Ֆրանսիայի հետ` ի նշան բողոքի հայտնի օրինագծի ընդունման դեմ: Ի±նչ կասեք այս հարցի շուրջ:

- Ընդհանրապես հայտնի է թուրքական կողմի զգայունությունը այս հարցի նկատմամբ, որը արտահայտվում է տարբեր ձևերով: Բայց, այնուամենայնիվ, կարծում եմ, որ Ցեղասպանության ճանաչումն անխուսափելի է: Ֆրանսիական կողմի այս որոշումը ևս ցավալի ընդունվեց, թեև նույն պատկերը մենք արդեն տեսել ենք մի քանի տարի առաջ, երբ Ֆրանսիայի խորհրդարանը ճանաչեց Ցեղասպանության փաստը: Սակայն այն ժամանակվանից ի վեր Ֆրանսիայի և Թուրքիայի միջև հարաբերությունների ծավալները աճել են, այլ ոչ թե նվազել: Իսկ տվյալ դեպքում պետք է նախ գնահատել, թե ով է ավելի շատ կորցնում հարաբերությունների սառեցումից: Ես կարծում եմ, որ Ֆրանսիան` նաև ռազմական տեխնոլոգիաների զարգացվածության մակարդակով այն երկիրն է, որի հետ հարաբերությունների սառեցմամբ Թուրքիան կարող է միայն պատժել ինքն իրեն: Իսկ Ֆրանսիայի խորհրդարանի քայլը իհարկե ողջունում ենք:

- Արդյոք պաշտոնական Երևանն այսօր էլ պատրաստ է առանց նախապայմանների հարաբերություններ հաստատել Թուրքիայի հետ:   

- Մենք չենք փոխել մեր դիրքորոշումը` Թուրքիայի հետ հարաբերություններ հաստատելու առումով` անկախություն ձեռք բերելուց ի վեր: Այո, մենք պատրաստ ենք հարաբերություններ հաստատել Թուրքիայի հետ` առանց նախապայմանների: Սակայն Թուրքական կողմը շարունակում է նախապայմաններ դնել և տարբեր ժամանակներում այդ նախապայմանները փոփոխությունների են ենթարկվում: Եղել է, օրինակ, նախապայման Ցեղասպանության փաստի պնդման վերաբերյալ, առ այն որ հայկական կողմը պետք ընդհանրապես դադարեցնի այդ գործընթացը: Մեզ համար անհասկանալի պահանջներ են դրվում Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հետ կապված: Այդ ամենն անընդունելի է մեզ համար:    

- Իսկ ինչ կարծիքի եք պատմաբանների համատեղ հանձնաժողով ստեղծելու` թուրքական առաջարկի մասին:   

- Մենք համարում ենք, որ երկկողմ հարաբերությունների համար պատասխանատու են կառավարությունները, այլ ոչ թե պատմաբանները: Եվ մեր պատասխան առաջարկը եղել է շատ հստակ. մենք առաջարկել ենք ստեղծել միջկառավարական հանձնաժողով, որի շրջանակներում կարող էին աշխատել նաև պատմաբանները: Իրենց առաջարկը, կարծում եմ, ուղղված էր խնդրի ոչ թե կարգավորմանը, այլ դրանից խուսափելուն: Միևնույն ժամանակ մենք չենք տեսնում պատմական փաստերի և իրողությունների վերաքննման կարիք: Թուրքիան սեփական անցյալի հետ պետք է կարողանա հաշվի նստել: Իրենք հակափաստարկներ են բերում, թե այդ ամենը տեղի է ունեցել պատերազմի ժամանակ և փորձում են արդարանալ դրանով: Բայց այստեղ էլ հարց է առաջանում. իսկ ո±ր ցեղասպանությունն է, որ եղել է ոչ պատերազմի տարիներին:  

- Արդյոք Թուրքիայի անդամակցությունը Եվրամիությանը կարող է օգնել այս հարցի կարգավորմանը:  

- Անկասկած: Այն իմաստով, որ անդամակցության ճանապարհին թուրքական հասարակությունը պետք է շատ ավելի բաց լինի, չպետք է լինեն քննարկման համար փակ թեմաներ: Դա նաև ավելի լայն դաշտ կստեղծի երկրի ներսում ճշմարտության մասին ազատորեն խոսելու համար: 

- Արդյոք դա կհանգեցնի նաև հայ-թուրքական սահմանի վերաբցմանը:  

- Ընդհանրապես, սահմանի փակ լինելու հանգամանքը, կարծում եմ, պատշաճ գնահատական չստացավ` Թուրքիայի հետ բանակցություններ վարելու ժամանակ: Եվրոպական արժեքների համակարգում և տնտեսական հարաբերությունների շրջանակ¬ներում փակ սահմանը որևէ կերպ չի տեղավորվում: Նաև կա Կիպրոսի հարց, և այդ հարցի Եվրամիության համար ավելի սուր էր դիտվում և այն առաջնային դարձավ: Այնուամենայնիվ, բանակցությունների ժամանակ հստակ շաշտվեց հարևանների հետ նորմալ հարաբերություններ ունենալու խնդիրը: Եվրամիությանն անդամակցելու համար կան բազմաթիվ պայմաններ և բնական է, որ նորմալ հարաբերությունները հարևանների հետ, բաց սահմանները, պետք է լինեին այդ պայմանների շրջանակում:

- Այսինքն մեկ անգամ ևս հստակ հարցնեմ. Դուք գտնո±ւմ եք, որ Թուրքիան դառնալու համար Եվրամիության անդամ պետք է հարաբերություններ հաստատի և բացի սահմանները Հայաստանի հետ: 

- Եվ Հայաստանի, և Կիպրոսի: Խոսքը գնում է հետևյալի մասին. արտոնյալ պայմաններ որևէ երկրի համար ինչ-ինչ նպատակներից ելնելով չպետք է լինեն: Եթե սկզբունքը դա է (իսկ մեզ ասում են Եվրոհանձնաժողովի պաշտոնյաները, որ` այո, դա է) ապա ենթադրվում է, որ այն բավական երկար ճանապարհը, որ պետք է անցնի թուրքական կողմը, ենթադրում է հենց այս հարցերի աստիճանական կարգավորումը: Դա ներառում է և մարդու իրավունքների հարցը, և ազգային փոքրամասնությունների հանդեպ վերաբերմունքի, և խոսքի ազատության հարցերը: Ի վերջո, չի կարող լինել թուրքական անդամակցության առանձին պայման, բուլղարական այլ պայման և այլն, և այլն: 

- Արդյո±ք Հայաստանին լավ են հասկանում և ընկալում Բրյուսելում, թե± այնտեղ Կիպրոսի հարցի պատճառով հայկական հարցը ետին պլան է մղվում: 

- Մեր հարաբերությունները Բրյուսելում շատ ավելի խորը իմաստ ունեն, քան միայն Թուրքիայի անդամակցության հարցը: Եվ մենք երբեք չենք փորձել Թուրքիայի հետ հարաբերությունները դարձնել մեր` Երվրամիության հետ հարաբերությունների առանցքը: Ճիշտ հակառակը. "Նոր հարևանության" քաղաքականության շրջանականերում շատ ակտիվ աշխատում էինք գործողությունների ծրագիրը հաստատելու համար, որը ստորագրվեց երկու օր առաջ Բրյուսելում, և դա մեր համար լուրջ գործիք է Եվրամիության անդամ երկրների հետ մեր համագործակցությունը խորացնելու համար: Կրկնեմ. Թուրքիայի`  Եվրամիությանն անդամակցելու խնդիրը ոչ միայն և ոչ այնքան մեր խնդիրն է: Դա` ոչ ավելի և ոչ պակաս` Եվրամիության խնդիրն է: 

- Գործողությունների ծրագրերի ստորագրման ժամանակ արտգործախարար Օսկանյանն ասաց, որ հույս ունի, որ ԵՄ-ն կկարողանա օգնել կարգավորել Ղարաբաղյան հակամարտությունը: Ինչպե±ս: 

- Խոսքն անմիջական միջնորդության մասին չէր: Բայց մենք համոզված ենք, որ ԵՄ-ն իրականում կարող է նպաստել բանակցային գործընթացին և ամենակրևորը պայմանավորվածություններ ձեռք բերելուց հետո կարող է օգնել տնտեսապես և քաղաքականապես: Բացի դրանից, ԵՄ-ն կարող է խրախուսել տարածաշրջանային համագործակցությունը: Այդ համագործակցությունը անկասկած բարենպաստ պայմաններ կստեղծի որոշում կայացնելու համար` քաղաքական շրջանակներում: 

- Դուք ինքներդ Լեռնային Ղարաբաղից եք: Եվ ինքներդ ղեկավարել եք քարաբաղցիների անկախական պայքարը: Որքանո±վ կարող է որևէ եղանակով անկախացած Կոսովոյի վերջնական կարգավիճակի մասին որոշումը ազդել Ղարաբաղի շուրջ ընթացող պայքարի վրա: 

- Ղարաբաղցիներն իրենց որոշումը վաղուց կայացրել են: Երբ որևէ ժողովուրդ պայքար է սկսում իր անկախության համար, ապա չի սպասում, թե ինչ-որ մեկը կճանաչի կամ չի ճանաչի իր անկախությունը: Իրենց պայքարը նրանք սկսում են առաջին հերթին այն պատճառով, որ իրենց ապագան նրանք այլ կերպ այլևս չեն պատկերացնում: Եթե լուծվի Կոսովոյի խնդիրը, ապա մենք կունենանք ևս մի փաստարկ, որը կկարողանանք օգտագործել բանակցություններում: Ոչ ավելի: Ժողովրդի համար փաստը կատարված է, ղարաբաղցիները կառուցում են իրենց պետականությունը և երբեք չեն մտածում այն մասին, թե որևէ նախադեպ այստեղ կլինի թե չի լինի:  

- Բայց այնուամենայնիվ, Դուք կարծո±ւմ եք, որ Կոսովոյի խնդրի լուծումը կարող է ինչ-որ նշանակություն ունենալ ղարաբաղյան հակամարտության վերջնական կարգավորման համար:  

- Ոչ թե ղարաբաղցիների կամ ընդհանրապես` հայերի պատկերացումների մեջ: Մի գուցե` ավելի շատ եվրոպական և այլ քաղաքական շրջանակների համար: Մենք հերթի չենք կանգնել, թե շուտով մեկին կճանաչեն հետո էլ մեզ կճանաչեն: Կճանաչեն թե չեն ճանաչի` այդ հարցում ժողովրդի ընկալումը բոլորովին այլ կերպ է ձևավորվում: Ճանաչումը չէ ազատագրական պայքար սկսելու շարժառիթը: Ի դեպ, նույն Կոսովոյի խնդրի կարգավորումը նախադեպ չի կարող լինել Ղարաբաղի համար, այն պատճառով, որ ղարաբղյան շարժումը սկսելուց հետո գլոբալ փոփոխություններ տեղի ունեցան աշխարհում: ԽՍՀՄ փլուզումը, Գերմանիայի վերամիավորումը և այլն: Եվ այդ գլոբալ փոփոխությունների մեջ Կոսովոյի հարցը բավականին փոքր խնդիր է: Ի դեպ, երբ որ դուք Գերմանիայում միավորվում էիք, կարծեմ թե չէիք մտածում ճանաչման մասին: 

- Ի տարբերություն Ձեր երկրի մի քանի այլ քաղաքական գործիչների, Դուք դեմ եք Հայաստանի անդամակցությանը ՆԱՏՕ-ին: Միևնույն ժամանակ, Հայաստանը բավականին ակտիվ մասնակցում է ՆԱՏՕ-ի տարբեր ծրագրերին: Ինչու± եք Դուք դեմ:  

- Ձեր հարցից կարելի է եզրակացնել, թե Հայաստանի ամբողջ քաղաքական դաշտը ցանկանում է անդամակցել ՆԱՏՕ-ին: Իրականում այդպես չէ: Կան քաղաքական գործիչներ, որոնք կողմ են ՆԱՏՕ-ին անդամակցությանը, բայց քաղաքական գործիչների հիմնական մասը կողմ չեն դրան: Միևնույն ժամանակ, ես նաև Սահմանադրությամբ պատասխանատու եմ երկրի արտաքին քաղաքականության համար և իմ կարծիքը որոշիչ է: Փորձեմ պարզաբանել շարժառիթները:
 
Կոլեկտիվ անվտանգության որևէ համակարգին միանալը չպետք է ինքնանպատակ կամ տուրք լինի ինչ-որ մոդայիկ տենդենցներին: Այն միայն այն դեպքում իմաստ ունի, եթե դրանով բարձրանում է երկրի անվտանգության մակարդակը: Անդամակցությունը ՆԱՏՕ-ին ենթադրում է, որ կան սպառնալիքներ երկրի ազգային անվտանգության համար, որոնց չեզոքացման համար ավելի լայն հնարավորություններ կընձեռի անդամակցությունը ՆԱՏՕ-ին: Մեր դեպքում այդպես չէ: Մեր հարևան երկրներից է Իրանը, որի հետ մենք շատ լավ հարաբերություններ ունենք և որը մեզ դեռ երբեք չի սպառնացել: Ռուսաստանի հետ ևս ունենք շատ լավ շփումներ, նաև ռազմական ոլորտում: Միայն Թուրքիայի հետ են մեր հարաբերությունները վատ: Հենց Թուրքիան, որից մեզ համար բխում են ամենամեծ վտանգները, ՆԱՏՕ-ի անդամ է: Շատ լավ հարաբերություններ ունենք նաև Վրաստանի հետ: Ադրբեջանի հետ մենք փաստորեն հակամարտության մեջ ենք, և հակամարտության կարգավորման գործում ՆԱՏՕ-ն զուտ տեսականորեն կարող է դերակատարում ունենալ խաղաղապահներ ուղարկելու իմաստով: Այնպես որ Հայաստանի անդամակցությունը ՆԱՏՕ-ին կարող է բերել անցանկալի հետևանքների: Մենք և կփչացնեինք մեր հարաբերությունները Ռուսաստանի ու Իրանի հետ, և գլխացավանք կդառնայինք հենց ՆԱՏՕ-ի համար: Բայց իհարկե մենք շահագրգռված ենք ընդլայնել մեր հարաբերությունները ՆԱՏՕ-ի` որպես անվտանգության ոլորտում եվրոպական համագործակցության առանցքային կազմակերպության հետ:  

- Ռուսական "Գազպրոմ" կոնցերնը Հայստանին գազ մատակարարող հիմնական ընկերությունն է: Ռուսական պետության վերահսկողության տակ գտնվող "Միավորված Էներգոհամակարգեր" ընկերությունը գնել է հայկական էլեկտրացանցը: Ռուսաստանը նաև Մեծամորի ատոմակայանի բաժնետերերից մեկն է: Արդյոք ռուսական էներգիայի մատակարարումները վստահելի են եթե հաշվի առնենք, որ անցած տարվա ապրիլից Ռուսաստանը բարձրացնում է գազի գները:  

- Ռուսաստանը մեր գազամատակարարման ցանցի բաժնետեր է, սեփականատերը` հայ-ռուսական համատեղ “Հայ-ՌուսԳազԱրդ” ընկերությունն է: Ատոմակայանի սեփականատերը մենք ենք, ռուսական ընկերությունը կառավարում է այն: Սա որպես հստակեցում: Ոչ, մենք մինչ այսօր չենք ունեցել գազի մատակարման հետ կապված որևէ խնդիր: Ավելին. շնորհիվ Գազպրոմի Հայաստանի գազաֆիկացումը ամենաընդլայնվածն է ԱՊՀ բոլոր երկրների համեմատ: Մենք միացել ենք նաև Էներգետիկ խարտիային, և այդ ոլորտը Հայաստանում կարգավորվում է որպես բնական մենաշնորհ և այդպիսով անկախ սեփականության ձևից չի տալիս սեփականատերերին կամ կառավարողներին ինչ-որ գերլիազորություններ: Մեզ համար Գազպրոմը հուսալի գործընկեր է, որի հետ մենք համագործակցում ենք 1997-ից մինչև այսօր: Եվ եթե նայենք, թե ինչ է կատարվել այդ ոլորտում զարգացաման տեսանկյունից, ապա անկասկած Հայաստանի յուրաքանչյուր քաղաքացի շահել է դրանից: 

- Այնուամենայնիվ, հայ քաղաքական գործիչները քննադատում են կախվածությունը Ռուսաստանից: 

Կարծում եմ, այդ քննադատողները նույնիսկ պատկերացում չունեն էներգետիկ անվտանգության մասին: Կամ քննադատում են` Արևմուտքում որոշակի քաղաքական շրջանակներին հաճոյանալու համար: Սակայն իրենց տներում նրանք ջեռուցման համար այրում են ռուսական գազ մատչելի գներով և վստահաբար գոհ են: Ընդհանուր առմամբ, Ռուսաստանը մեր կարևոր գործընկերն է: Համագործակցությունից Ռուսաստանի հետ մեր ժողովուրդը ակնհայտորեն շահում է: Իսկ քաղաքականության կարևորագույն նպատակն, ի վերջո, ժողովրդի բարեկեցությունն է ու երկրի անվտանգությունը: 

- Ձեր մյուս հարևանին` Իրանին, սանկցիաներ են սպառնում նրա ատոմային ծրագրի պատճառով: Կարո±ղ են դրանք ազդել նաև Հայաստանի վրա: 

- Եթե լինեն սանկցիաներ, ապա դրանք իհարկե կազդեին Հայաստանի վրա: Մենք չէինք ցանկանա, որ գործը դրան հասնի, և արտահայտվում ենք բանակցությունների շարունակման օգտին:  

- Արտասահմանյան թերթերը բավականին հաճախ գրում են, թե Հայաստանում գործող Մեծամորի ատոմակայանի ռեակտորները հնացած են ու վտանգ են ներկայացնում, և որ Հայաստանը պատրաստվում է նոր ատոմակայան կառուցել: Այդպե±ս է արդյոք: 

- Այո, նման քննարկումներ կան և դրանք բխում են Հայաստանի էներգետիկ անվտանգությունը ապահովելու ցանկությունից: Բայց դեռ վերջնական որոշում կայացված չէ: Հարցը բավականին բարդ է և դիտարկվում է համալիր ծրագրի շրջանակներում: Մեծամորի փակումը և նոր ատոմակայանի կառուցումը մեկ շղթայի հատվածներ են:  

- 2008-ին Հայաստանում նախագահական ընտորթւոյւններ են: Չեք կարծում արդյոք, որ քաղաքական գործիչների նոր սերունդը շատ ավելի արևմտամետ քաղաքականություն կվարի, քան ռուսամետ:  

- Ես համոզված եմ, որ Հայաստանի քաղաքական գործիչները պետք է հայամետ գործունեություն ծավալեն, ոչ թե ռուսամետ կամ արևմտամետ: Ես փորձել եմ հենց այդպիսի քաղաքականություն վարել: Եվ գուցե հենց այդ պատճառով է, որ մեն այսօր փայլուն հարաբերություններ ունենք և Եվրոպայի, և ԱՄՆ-ի, և Ռուսաստանի, և Վրաստանի, և Իրանի հետ: Մեր արտաքին քաղաքականությունը բավականաչափ հավասարակշռված է: Մենք երբեք չենք փորձել խաղալ գերտերությունների հակասությունների դաշտում, այլ ընդհակառակը` փորձել ենք մեր շահերը փնտրել այն դաշտում, ուր համընկնում են նաև նրանց շահերը: Եվ ամենակարևորը. մենք երբեք չենք դիմել այնպիսի քայլերի, որոնք կարող էին ընկալվել մեր գործընկերների կողմից որպես սպառնալիք իրենց ազգային անվտանգությանը: Հարաբերություննր փչացնելը շատ ավելի հեշտ է, քան դրանք վերականգնելը: 

- Կարո±ղ է արդյոք Հայաստանը որոշակի միջնորդական դեր խաղալ Իրանի խնդրի կարգավորման գործում: 

- Չեմ կարծում, թե մենք բավականաչափ ներուժ ունենք այստեղ միջնորդական առաքելություն իրականացնելու համար: Միշտ չէ, որ փոքր պետությունը կարող է ակտիվ մասնակցություն ունենալ գլոբալ խնդիրների կարգավորման մեջ: Անշնորհակալ գործ է:

- ԵԱՀԿ և Եվրախորհուրդը ժամանակ առ ժամանակ  քննադատում են Հայաստանում ժաղավրդավարության պակասը: Արդյո±ք դա արդարացված է: 

- Մենք անցումային շրջանում գտնվող երկիր ենք և դեռ չենք ավարտել մեր բարեփոխումների գործընթացը: Ես չեմ հավատում, որ անցումնային փուլում կարելի է ունենալ փայլուն ժողովրդավարություն` առանց վերջնականապես կայացած շուկայական տնտեսության և դեռևս չձևավորված քաղաքացիական հասարակության: Մենք շարունակում ենք ամրապնդել ժողովրդավարական ինստիտուտները, խորացնել բարեփոխումները և վստահ ենք, որ դա կհանգեցնի ցանկալի արդյունքի: Ինչ վերաբերում է գնահատականներին, ապա մենք հուսով ենք, որ ապագայում դրանք չեն պարունակի քաղաքական երանգներ: Ցավոք, գնահատականները միշտ չէ, որ օբյեկտիվ են լինում:

Զրույցը վարեց Քիրշթին Վենթը
Բեռլին, 16 նոյեմբերի

Լուսանկարներ
|
ՆաԵՎ կարող է հետաքրքրել
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22.04.2014
ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑԻ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆ

Հարգելի այցելուներ,
Ձեր ուշադրությանն ենք ներկայացնում ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ մեր կայքին տված հարցազրույցի շարունակությունը: Մենք խնդրել էինք նախագահ Քոչարյանին անդրադառնալ վերջին շրջանում ամենաքննարկվող թեմաներից մեկին՝ Սահմանադրության բարեփոխումներին, ինչպես նաև մի քանի այլ արդիական հարցերի: Տեղեկացնենք նաև, որ մենք հարցերի մի նոր խմբաքանակ ենք ներկայացրել երկրորդ նախագահի գրասենյակ: Հարցերն առնչվում են մի շարք օրակարգային խնդիրների. այսպես կոչված կարմիր գծերին, երթևեկության խախտումներն արձանագրող տեսախցիկներին ու տուգանքների անհամաչափությանը, Որոտանի ՀԷԿ-ի կասկածելի վաճառքին և այլն: Հուսով ենք, որ մոտ ապագայում հնարավորություն կունենանք տեղեկանալ Ռոբերտ Քոչարյանի տեսակետներին նաև այս հարցերի վերաբերյալ և մի նոր հարցազրույց կներկայացնենք մեր ընթերցողներին:  

 
 
 
 
 
 
 
25.07.2018
Սա Մարտի 1-ը բացահայտե՞լու փորձ է, թե՞ հաշիվ մաքրելու. Սողոմոնյան

ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն այսօր կվերադառնա Հայաստան։ Նա սովորաբար ամեն տարի հուլիսի սկզբին մեկնում է Հայաստանից եւ վերադառնում ամսվա վերջին։ Վերադառնալու հաջորդ օրը՝ հուլիսի 26-ին, Հատուկ քննչական ծառայությունը Քոչարյանին հրավիրել է հարցաքննության Մարտի 1-ի գործով։ ՀՔԾ-ն մինչ այդ ծանուցագիր էր ուղարկել Քոչարյանին՝ նրան հրավիրելով հարցաքննության, բայց քանի որ ՀՀ երկրորդ նախագահը գտնվում էր արտերկրում, ՀՔԾ-ն համաձայնեց սպասել, մինչեւ նա վերադառնա։ Բայց մի փոքր, «խիստ տեխնիկական» հարց կա, որը մինչեւ հիմա նրա գրասենյակը չի կարգավորել՝ որտե՞ղ է տեղի ունենալու Քոչարյանի հարցաքննությունը՝ Հատուկ քննչական ծառայությունո՞ւմ, թե՞ իր նախընտրած վայրում։ Սա նրա գրասենյակի ղեկավար Վիկտոր Սողոմոնյանը երեկ մեզ հետ զրույցում համարեց տեխնիկական հարց, որով զբաղվում են համապատասխան պատասխանատու անձինք։ Բայց, դատելով նրա հայտարարություններից, այս տեխնիկական հարցն իր մեջ որոշակի ամբիցիաներ է պարունակում՝ պայմանավորված Քոչարյանի ստատուսով։ Կարճ ասած՝ Քոչարյանն ուզում է, որ ՀՔԾ-ն գա իր մոտ, ոչ թե ինքը գնա ՀՔԾ, թեպետ ՀՔԾ պետն արդեն հասկացրել է, թե որ դեպքերում են հարցաքննությունը կազմակերպում անձի նախընտրած վայրում, եւ այդ դեպքերի մեջ Քոչարյանի պարագան կարծես թե չի մտնում։

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
www.2rd.am և www.2nd.am կայքերի այցելուների կողմից մեզ ուղարկվող բոլոր նյութերը անկախ ձևից, քանակից և ծավալից ամբողջապես կամ հատվածաբար տեղադրվում են էջում միայն կայքի քաղաքականությանը համապատասխանելու դեպքում: